De man achter de camera: wie is Jelle Jansegers eigenlijk?

Twee euro per uur. Dat was mijn tarief.

Niet omdat ik dacht dat mijn werk maar twee euro waard was. Maar omdat ik niet durfde vragen. Omdat ik al zo blij was dat iemand mij vroeg. Dat is eigenlijk hoe alles begonnen is, en ik denk dat je daarin al vrij veel over mij te weten komt.

Het was bij een vriendin. Haar sweet sixteen. Ik nam mijn camera mee, maakte foto's, en voelde iets wat ik daarvoor nog niet kende: dat je iemand een avond kunt teruggeven via een beeld. Niet de hele avond, maar een fractie. Een blik. Een lach die al half voorbij was. Iemand die je daar achterna schoot, vastpinde in de tijd, en later teruggaf alsof je zei: "kijk, zo was het."

Op dat feestje leerde ik iemand kennen die een tentfeestje organiseerde. Of ik wou komen fotograferen. Ik zei ja, vroeg twee euro per uur, en ging naar huis met een geheugenkaart vol beelden en het gevoel dat ik iets had gevonden.

Van daaruit is de bal beginnen rollen. Eerst langzaam, dan sneller, en intussen een paar jaar later sta ik hier: 29 jaar, woonachtig in de Oranjestraat in Antwerpen, zelfstandig fotograaf via mijn bedrijf Verhalenvangers, en ik durf ondertussen wel iets meer te vragen dan twee euro per uur.

Hieronder enkele voorbeelden van 2014 waar ik het verjaardagsfeestje fotografeerde en het eerste tentfeestje.

Ik ben een chaoot. Dat zeg ik bewust, en met enige trots.

Mijn hoofd werkt niet in rechte lijnen. Het springt, associeert, ziet verbanden die er misschien niet zijn en mist soms deadlines die er wel zijn. Maar diezelfde chaos is precies wat me scherp houdt op een shoot. Ik controleer niet. Ik plan niet dood. Ik observeer, wacht op het moment dat iemand zichzelf vergeet, en druk dan af.

Wat ik wel ben: een doorzetter. Iemand die niet stopt als het moeilijk wordt, maar juist dan iets meer gas geeft. En iemand die er oprecht van geniet om mensen blij te maken met wat hij kan. Niet als verkoopstrategie, maar gewoon omdat het voelt alsof dat de reden is waarom ik een camera heb leren vasthouden.

Ik denk ook dat ik grappig ben. Mijn klanten lachen altijd, al is dat misschien niet altijd om dezelfde reden als ik denk.

Thuis heb ik ongeveer tachtig planten. En ja, ik tel ze. Niet obsessief, maar ik weet ruwweg hoeveel het er zijn, hoe ze heten en welke het wat moeilijker heeft. Er is iets geruststellend aan dingen die groeien als je goed voor ze zorgt. Dat klinkt filosofischer dan ik bedoel, maar het klopt wel.

Naast de planten doe ik aan pilates, fiets ik door de stad, en ben ik ergens een fan van de jaren 80 zonder er te veel over uit te weiden. Ik hou van patronen, visuele speelsheid en locaties met karakter. Dat zie je terug in hoe ik fotografeer: ik zoek niet de perfecte achtergrond, ik zoek de echte.

Waarom vertel ik dit allemaal?

Omdat ik merk dat mensen soms twijfelen. Niet over de kwaliteit van de foto's, maar over of ze met iemand gaan samenwerken waarmee het klikt. Of ik type ben dat past bij hun moment. Of het wat gaat zijn.

En dat kan ik je niet garanderen via een portfolio. Dat voel je pas als we praten, als je ziet hoe ik werk, als je merkt dat ik niet kom om te regisseren maar om er gewoon te zijn.

Ik fotografeer huwelijken, events en bedrijven. Ik werk vanuit Antwerpen. Ik nam ooit twee euro per uur omdat ik niet durfde, en ik ben blij dat ik toen toch ja heb gezegd.

Want kijk eens waar we nu staan.

Wil je kennismaken? Kijk gerust door mijn werk op jellejansegers.com of stuur me gewoon een berichtje.