Case: De dag dat ik Arnold Schwarzenegger fotografeerde in de Waagnatie

Vorig jaar mocht ik Oprah vastleggen voor SuperNova. Dit jaar stond ik opnieuw klaar, ditmaal voor Arnold Schwarzenegger.

Ik ga niet liegen: het went niet echt. Je weet op voorhand dat het een bijzondere opdracht is, maar dat maakt de avond ervoor niet rustiger. Wat als de lichten tegenvallen? Wat als het moment te snel voorbij is? Wat als je net op het verkeerde moment klikt?

Maar ergens weet je ook: dit is precies waarvoor je het doet.

De Waagnatie, Arnold, en alles wat kan misgaan

De Waagnatie in Antwerpen ademt sfeer. Industrieel, groot, een zaal die je gewoon al een gevoel geeft voor er ook maar iemand op het podium staat. Als eventfotograaf weet je dat dit soort locaties tegelijk een gave en een uitdaging zijn: het licht doet wat het wil, het publiek beweegt voortdurend, en de momenten wachten niet op jou.

Dus deed ik wat ik altijd doe: focus aan, sfeer opnemen, en vertrouwen op wat ik geleerd heb. Niet proberen te regisseren, maar observeren. Aanwezig zijn.

Wat je niet verwacht

Arnold Schwarzenegger is een naam die niemand uitleg nodig heeft. Maar wat je niet verwacht, en wat je pas ziet als je er écht bij bent met een camera, is de warmte in de zaal die hij creëert. De manier waarop hij praat. De humor, de eerlijkheid, de ogenblikken waarop een zaal vol mensen tegelijk stil wordt.

Dat wilde ik vangen. Niet de poserende versie van een icoon, maar de momenten daartussen. De blikken in het publiek. De reacties. Het gevoel dat er iets gezegd wordt wat mensen meenemen naar huis.

Passie versus discipline

Een van de dingen die Arnold die avond vertelde, bleef bij me hangen. Hij maakt een onderscheid tussen passie en discipline dat ik nog nooit zo helder had horen verwoorden. Discipline is wat je gebruikt als je jezelf moet forceren. Als iets moeilijk voelt, als je er geen zin in hebt maar toch gaat. Maar als je écht gepassioneerd bent over wat je doet, dan heb je die discipline niet nodig. Dan doe je het gewoon, omdat het voelt als iets wat bij je hoort.

Hij had zichzelf nooit hoeven te disciplineren om te trainen, zei hij. Dat was passie. Engels leren, dat was discipline.

Ik dacht aan mijn eigen werk. Aan de avonden voor een grote shoot waarbij ik niet kan slapen, maar niet omdat ik er geen zin in heb. Integendeel. Aan het feit dat ik nooit een wekker nodig heb voor een vroege opdracht. Dat ik na een lange eventdag naar huis rijd en al nadenk over de volgende. Is dat discipline? Nee. Dat is precies wat Arnold bedoelde.

Als fotograaf herken ik dat onderscheid tot in mijn botten. En het was bijzonder om het zo uitgesproken te horen door iemand die het al zijn hele leven in de praktijk brengt.

De zaal was geïnspireerd. Dat voelde je. En dat soort energie, dat zie je ook terug in beelden.

Het moment dat ik mijn stoute schoenen aantrok

Ergens op de avond, backstage, zag ik drie mensen een loge binnenstappen. Arnold. De premier. En de organisator van het event. Ik had een "all access" kaartje op zak, maar je kent dat gevoel: ook al staat er op papier dat je overal mag, je gaat toch automatisch aannemen dat hier de grens ligt. Dat dit de ruimte is waar jij als fotograaf niet thuishoort.

Maar toen dacht ik aan Arnold op dat podium, een paar uur eerder. Aan wat hij zei over durven. Over doen.

Ik ben gewoon naar binnen gegaan.

Voorbij de security, door de deur, en opeens stond ik in een ruimte waar een gesprek plaatsvond tussen de drie belangrijkste mensen van de avond. Ik zei niets. Ik observeerde. Precies zoals ik altijd doe.

Tot de persoonlijke security van Arnold op me afkwam. Ik dacht eerlijk gezegd: dit is het. Maar hij wees me niet weg. Hij wees me een betere positie aan om het moment vast te leggen.

En dan. De drie vroegen me zelf om een foto te nemen.

Ik denk nog steeds aan dat moment. Niet omdat het spectaculair was, maar omdat het zo mooi illustreert wat er gebeurt als je gewoon iets probeert. Niet elke keer werkt het. Maar soms wel.

SuperNova, opnieuw

Ik ben SuperNova dankbaar dat ze me opnieuw het vertrouwen gaven. Vorig jaar Oprah, dit jaar Arnold. Ze bouwen events die verder gaan dan een naam op een affiche. Ze zorgen dat

ondernemers, dromers en mensen met een verhaal in het licht gaan staan, letterlijk en figuurlijk.

Als fotograaf is dat precies het soort context waar ik het beste in gedij. Niet een script volgen, maar een verhaal volgen. En dit was een mooi verhaal.

Dit neem ik niemand meer af.

Ben jij ook bezig met een event, een keynote of een bijzonder moment? Ik werk graag samen met organisatoren die geloven in de kracht van beelden. Neem gerust contact op